Filipinos Grown up?

Is She really in control of our government system?
Or the system itself controls her?


Many of my friends are activist, where in they are inviting me to be aware about what's happening on our government these days, saying that we should find some time to fight for our "liberty" against those corrupt politicians. They are inviting me to join their rallies and let Gloria step out on her position. Every time that they're asking this favor I always ask them, "Pag napatalsik nyo ba si Gloria sino ang ipapalit nyo? Mababago ba yan?.." Then silence.. No answer from them. I am no "pro-Gloria" or "Anti-Gloria". Wala akong kinakampihan kung hindi ang sarili ko. Naniniwala ako syempre sa opinyon ko. Ayaw ko kung ano man ang nangyayare sa Pilipinas ngayon at nakakaawa yung mga ganon Raliyista na lumalaban ng hindi naman alam ang ipinaglalaban. Nakakaawa yung mga Presidente na para sa lahat ng mamamayan nya eh wala syang nagawang maganda. Nakakfrustrate yon. Hanga n ko ke Gloria dahil don. Sabi nga nya sa previous SONA nya na sya ung klase ng presidente na matatag sa paraang gusto natin syang maging matatag. WOW!

Para saken lahat ng tao may kasalanan, nakailang Edsa revolution na ba tayo? Pero wala pa din nadadala. Pag may nangyareng hindi maganda sa Pilipinas sa presidente agad ang sisi. Lahat na ng pwedeng isisi, sinisisis sa kanya. Kung corrupt man ang mga politiko ngayon, hindi mo sila mapapatigil sa pagpapaalis sa kanila sa pwesto. Kung hindi PAGBABAGO NG SISTEMA ang kelangan! Total reformation..


Ikaw? Filipino ka di ba? Gamitin mo yang utak mo. Tignan mo lahat ng phase ng situation. Sa July 28, bukod sa mothsary namen ng boyfriend ko eh magSOSONA rin si Gloria, makinig ka. At saka ano, bilangin natin kung gaano karami yung palakpak na makukuha ni Gloria. HAHAHAHHA!!

I miss you

"Laughter is the shortest distance between two people."
-Victor Borge



And I miss laughing with you....

Understatement

My sense of direction is hopeless;
Of course I was happy about the sunlight. But that wasn't completely responsible for the euphoric mood I was in, not even close.


I think I got every thing in life now. And maybe this is what I deserved. Depression.
There was no rational explanation for how I was alive at this moment. As I watched tears rolling down through my face. I admit that I am really pathetic now. Not because of the things that are happening around me but because of how I handle it. Pain pulls me.

Love was never been an achievement for me.
I remembered the days that I'm on in an affair with "Blyn". I think it was never really an affair. It was more of an advocacy of two souls finding one compliment to hold on to. "A paradise we labeled wrong.." as Juj's poem goes.

Blyn taught me so many things about life. Even things that I considered simple have been complicated at all -because of him of course. He made me realize that I should grow as a person. Make dreams, but without him. Sad. Really sad.

He taught me to be strong especially in times that I lose control of the situation. The only person I can trust except God is myself. He said that ignore those people who ought to ruin my day for they were dying to have my attention. It's more of a command than a statement. So I stop being an enemy, but I accept the fact that I can never be a friend.

I told him that I considered myself just like the girls he had before. A bitch.
But he disagreed. He convinced me that I am far different from being a bitch or being whatever people wants to call me.. So I stop being a paranoid.


We decided to stop every thing that we had on that moment. He have commitments with another or should I say other girlS that he must accomplish. I eventually do the understanding. As usual.

I write because of him. No other reasons at all. He keeps on haunting me every now and then. I thought I am way over him, but actually. Im not. I was just livin' the thought of him; our memories behind my back then try to move forward.Unfortunately,I keep on looking back. His face continue to linger every night. The arousal from our love making doesn't fade yet. And I guess, it will never be.

I watched the rain drops falling down from the canopy of the trees outside. It was pure and gentle.So innocent. Here in the trees it was much easier to believe the absurdies that embarassed me indoors. And I hate dealing with it.

Now, Im leaving. I may forget every one, every thing but not him.
I am so certain about this. So certain that you can't even understand the way I understand things. I am not good on repressing bad things, maybe that's why. I have no further explanation for what I feel for him.I guess, this is more than enough.

I had loved him in so many different ways.
And the thought of giving up-I feel a sudden rush of anguish upon myself.
I am tired of escaping. I am tired of convincing myself that It's over.
Now, a sudden rush of agony feels me with the thought of this alternative.
Pale face. Cold skinned. Deeply in to him. That's all I want to be.
Nothing less. Nothing more..


To the girl that he's staying with:
UNDERSTAND HIM.
Time will come that you'll know about this.
But try to understand him first.
Learn to ask.
Everything happens for a reason.
And maybe that reason will justify everything....

Walang Kwenta

Martes. Nagising ako sa ingay ng kung ano ngayong umaga. Hudyat na para gumayak at maghanda para pagpasok. Iba ang pakiramdam ko. Pagod. Siguro dahil na rin sa mga nangyare kahapon. Nanlamig ang pakiramdam ko ng maalala ang nangyare...

Hindi ko alam kung dapat ko bang sisihin ang sarili ko sa desisyong ginawa ko. Ako mismo ang nagbukas ng pintuan sa sarili ko patungo sa hindi malamang daan. May natama ba kong mali? O mas lalo ko lang dinagdagan ang pagkakamali namen sa nakaraan? Naguguluhan ako. Sobra.....

Malalim akong nag-isip na mismong ikinalunod ko na. Sinimulan ko ng magsalita. Tuloy tuloy na parang may hinahabol, ginawa ko yon dahil ayaw ko ng tumigil.Ngunit sinalubong lang nya ko ng katahimikan, katahimikan nagbigay saken ng hindi maipaliwanag na kilabot. Ramdam ko kung gaano ko sya nasaktan. Naramdaman ko yon dahil babae rin ako. Mahina. Dun ko naisipang tumigil. Tumigil para sa sarili ko. Nasabi ko na ang mga parte na dapat kong sabihin at tama na yon para iwanan niya kong tulala. Isang pamilyar na pakiramdam ang unti unting pumupuno sa katauhan ko -takot. Takot sa mga nag aambang mangyayare sa mga susunod na araw, kung ano ang mangyayare sakanya, sa kanila at kung ano ang epekto nito sa aken. Marami. Masyadong maraming tanong na wala man lang mahanap na kasagutan ngayon.

Nakakapanghina. Unti unti nitong inuubos ang lakas ko. Ngunit sapat na ang lahat ng ito para tumigil. Sa kadahilanang may mga bagay akong dapat ko na lang kimkimin sa sarili ko, sa sarili ko lang......


"Lalake
- Patawarin mo ko sa kung ano man tong ginawa ko. Wala ka na. Kaya hinayaan ko ng lumaya ang sarili ko.
Babae
- HIndi ko hinihinging patawarin mo ko. Hinihingi kong intindihin mo ko.
Isa pang babae
- Naging katulad mo rin ako. Mapusok. Nagpadala sa apoy. Ang tanging pagkakaiba lang, nauna ka. At mas masahol ako sayo. "


Unti unti ng kinukuha ng mga ulap ang araw. Hudyat na pagabi na.
Gusto ko ng umuwi kaya hinikayat ko ng ang mga paa ko para gumalaw. Panibagong pahirap na naman ito sa akin ngayon, Hindi ko alam kung ano man ang kakahitnaan ng mga pangyayare. Pero handa ako. Yun ang tanging kong mapagmamalaki sa ngayon. Ang pagiging handa.

Bad Auras

Mas magandang manahimik kung inaasahan ka nilang magsalita.

Kakadisappoint yon.
Nakakadisappoint nga ba? Para kase sa akin. Oo. Yun kase ang nakikita ko sa kanila. Ang eager nila about sa mga issues.

Bat daw hindi ako sumasagot sa mga issues na binabato sa akin. Na dahil ba wala na ako masabi. Eto lang naman yan eh.

BAKIT PA?!!
Bakit pa ko sasagot na sa simula pa lang e hinusgahan niyo na ako? Bakit pa ko magsasalita kung pagkabasa niyo pa lang sa blog nila comment na kayo agad? Ni hindi nyo man lang maisipang magtanong. May nagtanong nga pero ininsist niyo pa din ang sagot na gusto niyong isagot ko. Same right? Kahit anong gawin kong sagot sa mga issue na yan, maniniwala pa ba kayo? Hindi na rin naman di ba? Eh di hayaan ko na lang.

Alam kong may kasalanan din naman ako. Yun ay ang patulan sila. Pero masama bang manahimik at tumigil at hayaan na lang sila? Hindi dahil sa duwag ako or sa wala na ko masabi. Sadyang alam kong WALA NA RING PUPUNTAHAN KUNG SASAGOT LANG AKO. Uulit at uulit lang yan. Gantihan. Simple di ba.

Patawarin niyo na lang ako kung hindi naging ako kung ano man ang gusto niyong maging ako. That's the least thing you can do for me.

HINT: I am now good on repressing bad auras. :))

Am I?

Am I fair?
Am I strong?
Am I there?
This what happen when I leave you..
When I sought you..
When I touched you..
Why it is only your skin do I belong?
Like sand stirred up in..

Do I blame the wind?
Do I wave goodbye?

Ang hirap gumawa ng wala

Matagal na rin akong hindi nagboblog. Matagal na yon para sa isang adik magblog sa multiply hindi ba? Siguro nwalan kase ako ng oras para dito at wala pa kong maisip na magandang topic para nman ishare sainyo. Hahahah!!

Ang mahirap nga lang. Wala pa rin akong maisip hanggang ngayon.
Kaya siguro hiniram ko muna ke Bob Ong ung statement na "ang hirap gumawa ng wala". Kase totoo naman eh. Hindi naman ako siguro tamad, siguro ang pag gawa ko lang ng wala ang masasabi kong pag gawa ko ng meron. Para saken kase meron akong ginagaw kung gumagawa ako ng wala. At pag hindi na ko gumawa ng wala. Yun talaga ang pagiging tamad.

Isipin mo mabuti huh? Totoo naman diba? Hanggat kumikilos ka, maski humihiga, umuupo. Ay may ginagawa ka pa rin kahit wala kang ginagawa! Dba dba dba?