Update

"Mhal nman kita eh. Kya wag ka mag-alala..."
Assurance mula ke Austin(hindi tunay na pangalan). Alam kong totoo yon. Ilang beses ko na tong napatunayan. Pero dahil sa unfair ako... Tanggap lang.



I.
4:30 ng umaga ako nagising kanina. Late n yon kung ihahambing sa dapat kong gising na 4am. Inisip ko kase Sabado naman ngaun at mabilis ang byahe kya't pwede akong magpahuli ng gising. Nakuha ko pa ngang magluto ng almusal at kumain, mamalantsa ng uniform at mag-ayos ng mukha. Pero ang pagsusuklay eh sa tricycle ko n ginawa.

Napatunayan ko na sa madaling araw, ang imahinasyon ko eh naglalakbay. Kung san san ngpupunta. Ang mga ideya ng mga bagay n gusto kong isulat ay mabilis na dumadaloy na khit gustuhin ko mang habulin ng pagsulat ng ballpen ay hindi kakayanin. Kung gustuhin ko man buksan ang kompyuter ay hindi rin aabutin.

Mabilis ang pagdaloy ng kung ano anong storyang naiisip ko. Mga tungkol sa akin, sa pamilya ko at kung san san pa. Mahirap yon pra sa akin. Yung hindi maexpress kung ano man ang gusto kong iexpress. Naiipon sa loob ko ang kagustuhang maglabas ng kung ano man, at ayaw kong dumating ang panahon n hindi ko n kayanin at bigla n lng akong sasabog.

II.
Naalala ko ang storya namin magkapatid. Nuong mga bata pa kami, nawalan ako ng wallet. Mga grade 3 ako non. Npagalitan ako ni mamam dahil nandon lhat ng inipon kong pera mga P400 un. Malaking bagay n yon sa mga bata. At ang wallet pa na nwala eh bigay saknya ng nakaktandang kpatid nya kya my sentimental value. Mahlalga kumbaga.

Pinagalitan nya ko. Pinalo, at pinagsabihan. Tanggap ko yon dahil ako nmn ang my kasalanan. Pinarusahan nya ako. Matutlog ako sa kwarto namen ng walang electric fan. Mahirap n yon pra sakin dahil snay ako sa malamig. At iritang irita pag mainit ang atmosphere.

Pumasok ako sa kwarto ko ng umiiyak. Nahiga at gusto ng matulog. Ng nahimasmasan ako, naramdam kong my pumasok sa pinto. Hindi ko yun tinignan, nagkunwari n lng akong 2log... Unti unti syang tumabi sken.. WLa pa rin ako imik at galaw. My pumasok na naman. S pagkakataon ito, nagsalita n sya. Si mama iyon "Dyan kba tatabi sa ate mo? Mainit jan!".Wla akong narinig na sagot. Katahimikan lang. Alm kong kapatid ko ang tumabi sa akin. Nadugtungan ang katahimikan ng paglabas ng kwarto ni mama.......................

Natouch ako sa gnwa ng kapatid ko. Sinamahan nya ko non sa parusa. Ang sarap sa pakiramdam. Dhil ramdam ko ang malasakit nya...

Pro dahil sa unfair nga ako. Wla akong ginwa khit pagkatapos non. Hanggang ngaun n ngloko sya. Napasali sa prat at npabilang sa mga emo n naglalaslas. My mga pagkakataong pnagsasabihan ko sya pero wla rin talab. Hindi ako ang kailangan nya. Iba. Ibang tao n mgpupuno kung s ano mang kakulangan sa buhay nya.

Siguro nga, khit sbihing kpatid ko man sya. N kelangan nya kme. Oo kelangan nya kme. Pero hindi kme mismo ang kaylangan nya. Naiintndhan ko sya, tao sya. Mpaghanap.

III.
Npkainformal ng mga salitang natututunan kong gamitin ngayon. Siguro impluwensya n rin ni Bob Ong saken.. Natpos ko n ang huli nyang libro. Nangangalahati n rin ako sa pangalaw nyang libro at uumpisahan ko na yung pangatlo. Ang dame ko kaseng nkukuhang impormasyon at mga ideya sa mga gawa nya. Nkakainspire. At the same time nkakatawa. Wlang ka2lad. :)


IV.
Sa pagtatapos. My bagong simula. Unti unti n kong lumalaya sa mga bagay n ngyayare sa akin ngayon at malapit n rin akong umusbong n prang bulaklak kung saan panibagong ako n ang lalabas. Malpit na.. Malapit.

Ang isa pang babae

I.
Huminto ako sandali para magpahinga, napapabilang kasi ako sa mga taong marunong magpasalamat kahit walang mas malalim na dahilan. Sisimulan ko sa katapusan at tatapusin ko sa pamamagitan ng katotohanan. Huwag mo ring ipagdasal na ikaw ang nasa sitwasyon ko dahil magkakamit ka rin ng mga gabing hindi mo man lang maipikit ang mga mata mo para matulog. Imbes na sarili mo ang isipin mo, iisipin mo pa ang hindi mo dapat isipin. Una, masasaktan ka pero hindi mo magawang manakit. Saan ka lulugar? O sana ay naging manhid ka na lang.
II.
Normal ang araw na iyon para sa akin, Normal ang pagkakaibigan namin. Dahil hanggang doon lang ang kaya niyang ibigay ng palihim. Hindi papunta sa akin, ngunit papunta sa kinauukulan. Masaya siyang kasama, Masarap siya kausap. Pero kapag madaming tao sa paligid namin hindi niya ako kinikibo. Ugali na niya siguro talaga ang pagiging malihim at tinanggap ko iyon. Dahil sa tuwing dalawa na lang kami, inaangkin ko siya sa pamamagitan ng mga titig at ngiti. Hindi dahil un lang ang kaya ko, dahil un lang ang dapat.
III.
Aaminin ko alam ko kung saan ginagamit ang tenga at kung paano papasok ang pag-iintindi.
Para akong sinabugan ng pagkakataon noong sinabi sa akin un, noong una ay pahapyaw lang. Dahil nga pahapyaw lang marami akong mga tanong, ayaw niyang sagutin. Iyong isa naman ay sagot ng sagot, kahit hindi tinatanong tila nililinisan ang kamay. Naniwala ako sa babae, dahil babae din ako. Totoo, nag iba ang tingin ko sa perlas na iyon. Tumahimik ako. Pero ayaw Nagtanong ako sa kanya, oo sa kanya. Dahil sa mga oras na ito siya lang ang dapat paniwalaan. Sinagot niya ang mga tanong at naliwanagan ako, dahil gusto kong maliwanagan, hindi dahil nangyari kung hindi dahil ipinagawa ko.
IV.
Ganito ang nangyari, sinabi sa akin ang lahat ng nangyari sa apat na sulok ng kwarto noong babae. Ayon sa kanya ang lalaki ang mas may gusto dahil lalaki siya at di niya mapigilan ang init. Mahirap maniwala, nabago nun ang mga pinanghahawakan ko. Kinompronta ko ang lalaki at sinabi niya lahat, lahat ng alam niyang ginawa niya at tama ang hinala ko ibubuhos niya sa babae ang sisi dahil un ang nararapat para sa kanya, un ang kayang gawin ng isang may "Iniingatan". Hindi nila alam sa isa't isa na parehas nilang sinambulat sa akin ang kani kanilang magkaibang katotohanan. Lumipas ang mga araw na komplikado. Mas naging komplikado. Nagkagulo na. At oo aaminin ko, masama ba ang ingatan siya ng palihim? Pangitiin siya ng hindi niya alam? Magiging madali sana ang lahat kung hindi kasama ang pesteng emosyon na ito. Kung kaibigan lang ang turing ko sa kanya, parang wala lang to. Pero higit sa magandang bagay ang hangad ko sa kanya, sa aming dalawa.
V.
Matatawag din akong kalaguyo, kaya ang pinasa kong pagkatao ay "ANG ISA PANG BABAE". Kaya kong ibigay ang lahat at mas hihigitan ko pa ang legal na kalaguyo, mas may puso, pag iingat at bawas na kamalian. Hanggang kelan ko ito dadalhin? Hanggang sa ako naman ang mahuli? kami naman ang mahusgahan? Nino? Noong tao na tunay na nag mamay-ari sa kanya.
Sa ngayon ako ang naiipit, patawarin niyo ako sinira ko ang pangako niyo na hindi ito sasabihin kahit kanino.

Panig ng Babae -iska

I.
Isa akong babaeng hindi nagpapadala sa mga problema, unang una bata pa ako para sa mga ganyan. Mas pinipili kong maging masaya, kahit makasakit, dahil ganun ang buhay para sa akin. Ikaw ang gugulangan o ikaw ang lalaban. Hindi ko na ikekwento kung bakit ganun ang naging resulta ng aking pag-iisip. Hindi naman importante ang mga ganyang bagay para sa akin. Sa totoo lang wala pa akong nakikitang liwanag na matatawag kong importante. Hanggang sa ngayon.
II.
Tumatakas ako sa pamamagitan ng paglaya. Ako lang ang nakakaintindi noon, dahil un ang itinatak sa akin. Ang pagiging komplikado. Bata pa nga lang daw ako marami na akong bisyo, ano bang pakialam nila? Dito ako nagiging masaya, kasama ng mga kaibigan kong gusto ring lumaya. Tapusin natin ang usapan tungkol sa mga bagay na hindi naman importante dahil hindi lang naman ako ang ganito. Ngunit ako lang ang lumalaban.
III.
Sa isang sulyap, nasundan ito ng titig. Hindi ko alam kung dahil sa may tama na ako ng serbesa pakiramdam ko ang oras na iyon ay para sa amin. Tipikal ang itsura niya, tipikal na tipo ko. Sabi ko sa sarili ko hindi ko na palalampasin ang pagkakataong tulad nito. Alam ko naramdaman niya kung ano man ang naramdaman ko. Bumwelo ako para gumawa ng unang hakbang, wala naman masama kung ako ang magsisimula ng apoy. Binigyan ko siya ng pahintulot. Tumanggi. At sa tingin ko alam ko ang dahilan.
IV.
Alam kong hindi niya alam ang daan papunta sa bahay ko pero maraming paraan para tanungin kung paano pumunta dito, at maari kong sabihin. Tumalab pala ang ginawa ko, kahit na medyo nahuli lang sa aking inaakala. Mas masarap pala siyang kasama kesa sa aking inaakala. Mas gwapo siya kapag malapitan at mas buo ang boses niya kapag ako ay kanyang nilalambing. Totoo na sumagi saisip ko na hindi ito tama, pero bakit ako tatanggi? Alam kong ako ang nagbigay ng motibo pero kumagat naman siya. Ibig sabihin gusto din niya. "Hiwalayan mo na siya" Hindi ko alam kung paano ko iyon nasabi. Hindi ko alam kung paano un namutawi sa aking mga labi ng ganun kadali. At ang sumunod na mga pangyayari ay mailalathala na lang sa aking maruming isip.
V.
Lumipas ang mga araw, bigla na lang siyang hindi nagparamdam. Kaya ako bilang isang babaeng nag aantay ng tinatawag na pag-ibig ay binaling ko ang aking sarili sa mga bagong oportunidad. Hindi niyo ako masisisi. Babae ako, at Lalaki lang siya. Parehas kaming mahina. At oo parehas naming dinungisan ang aming mga sarili. Parehas kaming gumawa ng kasalanan sa isang taong hindi naman kami sinaktan. Pero nanaig ang sa amin ang apoy, ngunit madaling nabuhusan ng tubig ng katotohanan. Hindi ko alam kung bakit ganito ang naging katapusan pero ang alam kong namagitan sa amin ay isang laro lamang. Laro na kayang magbago ng buhay ng kung sino man ang makakalam nito. Pangako

Panig ng Lalaki -Iska

"I.
Inipit ko ang sulat sa libro niya dahil alam kong mababasa niya iyon kapag nakuwe na siya.Kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag. "Alam kong nahihirapan ka pero hindi ko mabasa ang utak mo ngayon" sabi ng nasa kabilang linya. "May mga problema lang ako at ayaw kong madamay ka" Sagot ko.
Doon natapos ang usap namin.
Pero ang alam ko hindi pa ito ang huli....

II.
Hindi ko maintindihan kung ano ang pumasok sa isip ko noon. Gusto ko lang naman magsaya para makalimot pero hindi ko alam na simula pala ito ng paglimot ko sa aking sarili.
Para akong hinihila ng kumunoy.
At ang kumunoy ay siya.
Alam kong kaya kong pigilan ang sarili ko pero hindi ko ginawa. Alam ko ang pagkakaiba ng tama sa mali pero pinili ko ang mas komplikadong bagay. Andyan na siya, nilatag na niya ang pagkatao niya sa akin. Sino ba naman ako para tumanggi? at isa pa hindi ako marunong tumanggi sa grasya. Nagkita kami ng patago ng ilang araw. Mukhang maganda naman para sa amin ang nangyayari sabi ko sa sarili ko. Noong uanng araw, halik ang naibigay niya At alam kong hindi lang iyon ang kaya naming pagsaluhan. Lumipas ang mga araw at ang apoy na nagdudugton sa amin ay nagliyab na. "Hiwalayan mo na siya". Parang musika ang sinasambit niya ngunit ayaw kong tanggapin. Alam kong hindi madaing humupa ang apoy na ginawa namin. Dahil ang kahoy at pansinding ginamit ay kinuha sa masukal na gubat.

III.
Nagising na lang ako isang araw na napansin kong napapaso na pala ako ng sarili kong apoy. Oo, sarap ang dulot nito sa akin pero ayaw ko ng sarap lang. Ayoko ng timpla sa masukal na gubat. Pinilit kong bunitaw sa tali na papunta sa kumunoy, at nagtagumpay ako sa pamamagitan ng pag-alala sa kaing lakas. Ang nag-iisang dahilan ng aking paghinga.
Ang susunod kong hakbang ay ang pinakamahirap na parte sa lahat, ang pagpapatawad sa aking sarili.

IV.
Sinubukan ko siyang tawagan para malaman na hinahanap din niya pala ako Nagkita kami, hindi ko siya mahawakan dahil may parte parin sa aking na hindi ko mapatawad At naisip ko na kung sarili ko ay hindi ko mapatawad, paano pa siya sa akin? Niyakap ko siya ng mahigpit at hindi lang sarap ang naramdaman ko, pag unawa at kasiguraduhan. Hinalikan ko siya tulad noong paghalik ko sa kanya noong unang beses. Nakadama ako ng kurot sa aking puso. Paano ko nagawa iyon sa kanya? Sa taong mahal ko, sa taong ginagalang ko? Sa taong binigay ang lahat sa akin.
Kumawala ako saaming pagkakayakap ng naka ngiti. Ang lahat ay hindi niya malalaman, kahit na katiting. Hindi ko ipapaalam.. Pangako."

Sunset

Thank God that sunrise and sunset are free for we can't afford it.

Sunset~
The sun has its time of beginning and its end.
We see it shine in sunrise and come down on sunset.
Sunset is better be seen alone for you can really aprreciate what it means. But for me, as I watched the sun fades to its sky with him, sunset was really perfect. As perfect as you can think of.

You can never measure how special it is, so was I. The only think I knew that time, is "here I am, watching the sun goes to an end with someone whom I really think was as special as the sun to its world." So special, so alluring to mankind.

But as every story goes, it will always come to an end. An end where in there is no assurance if it will happen again or will you ever see him appreciate your atmosphere as much as he did last time.

Fantasy

It was a plain night. Andeven in my wildest dream, I can never really think of this can happened. We treat each other as strangers whenever there are people around us but deep in our hearts, there's something really in between.

A simple sight can mean a hundred words.
That's how exagge it is :)

It was a plaaaiin night, I hang out with a set of friends, laughs and giggle with them. But because of the desire to take some shot, we decided to go somewhere out there. But unfortunately, most of them are not "capable" for that night. :|

"She" had to go home early, so I was left with my stranger.
At first, I dunno what to say and what to act even that we have shared a lot way back then. Its different now, because it's been "sold" to others..

We need each other,
Im ineed of a friend,
so he talked to me.
it was cold, so we hug.
the intamacy rises so we kiss.

I can't sleep, but he gave me reason that I have to.
He held me close to his arms, assuring me that he's never gonna let go..

As the morning start to gaze in, I know that the end is soon :|
The stranger should go back to the reality, and so was I.

He never leave me alone..
Even we part ways as the sun rises, I know he's still there. :)
For the mesages he left and the messages I received from him after it :)


It was a fantasy come into life :)
And I guess, It will never happen again because of certain conditions :|
But what matters most is, we shared something that is worth for a lifetime :))

July 25

Nasnatchan ako ng cellphone kanina. Thank God at narecover pa :(

Nasa bus ako kanina. Pauwi. Ng nagstop sa Mayon(a place in Manila), so I was texting diba? Tas ung place ko nasa likod ko ung pintuan kase ordinary bus lang naman yon. Nagulat ako ng biglang my humablot ng phone ko, reflex ko na pag may humawak ng phone ko kukuhanin ko agad. Nakipag agawan ako sakanya. I know na snatcher sya.. Shit! Grabe ibang pakiramdam yun pag nandon ka na, hindi ako makasigaw kase ewan ko ba kung bakit. Nakipag agawan ako sakanya ung kasakay ko sa bus hindi ako tinulungan! Amp un! Hanggang nakuha na nya ung cp ko, nakaladkad pa nya ko kase nga hawak hawak ko pa ung phone. Ang dame ko tuloy pasa. Ang bilis nya tumakbo grabe hinabol ko sya pababa sa bus eh pero wala malayo na, humingi ako ng tulong sa konduktor pero wala. Epal lang sya sa storya. Sumunod dun sa nakakita na nakamotor, dinala nya ko sa my kanto, sinabi sa mga driver na nasnatch phone ko, tinuro kame sa baranggay so hinatid ako don nung nkamotor. Buti nga tinulungan pa ko. Hayy.. Pag dating sa baranggay eh di mangiyak ngiyak na ko non, nagreklamo ako sinabi ko yon, buti si Sir Magno Flores (Matandang Tanod) eh ang tinatawag na "lolo" nung mga rugby boys dun sa my kanto. Pinuntahan namen yon, tas nagtanong tanong. Galit na si Sir pinapaamin kung nakita o kakilala nung mga tao ung nagsnatch ng phone ko. Eh my isang lalake don, pinagtanungan ko kung my nkita syang tumatakbo na nkacolor blue na damit, sabi nya "Si Michael? Ano itsura?" Boom! Dun na! Nagalit na lalo si Sir kase hindi na nga pinapaalis yung mga tambay don sa kanto namemerwisyo pa sila, tas kahapon din pala (July 24) Eh my nasnatchan din don, narecover din nila, kaibigan nung "Michael"!

Galit na si Sir Magno pilit pinapaamin ung mga tambay don my nakausap kame na aktong nagrurugby pa kaya yun bogaloids ang pare nyo, hindi matinong kausap. Pinahatid ako sa tricycle ni Sir Magno sa presinto at magreklamo daw ako. Eh di pumunta naman ako, pagdating sa presinto, lahat ng preso don nakatingen saken eh di iyak na naman ako sa takot. Langya naman kase yung mga itsura nila noh Imaginin mo mga criminal ang nandon tas ako lang mag isa. Waaah~ SUPER EWAN TALAGA!!!!

Tinanong ako nung pulis na nakawheelchair, mga personal information.. Eh di sagot naman ako, tas biglang sabi, "Sige ipafollow up namen., Tawagan ka namen pag nakuha na!" Oha! Tangina! Walang kwentang pulis. Eh di in short walang nangyare.

Pagbalik ko dun sa place, wala na si Sir Magno, kinausap ako don ng mga tricycle driver sabi nung isa "Wag ka bibitaw.." Dun ako nabuhayan ng loob. Ako lang mag isa non, wala si mama at papa. Walang mangyayari kung iiyak ako. Kinuwento ko sakinla kung ano ung sinabi nung pulis sa presinto, disappointed sila. Ako rin naman eh. Wlang kwenta talga yung pulis n yon. So dapata pupunta ulit don ksama yung isang mtanda n kilala raw sa presinto para nga humingi ng pulis at para mahuli kase alm nman kung sino!

Pro bago pa maalis yung tricycle, my dumating na pick up truck ng pulis tas si Mang Magno na my dala dala ng pamalo. Hindi ko alm kung san sila galing,(siguro sa North Cemetery kase dun madame squater) Tas patakbo kong nilapitan para kong batang paslit na nagsumbong sa lolo nya, malakas ang kumpyansa nya. Sabi nya sken "Eto ba cellphone mo?" Pinakita yung cellphone ko, eh di tuwa naman ako. Iyak na naman ako. Ang lakeng pasasalamat ko na nakuha nila Mang Magno yun. Ang laking pasalamat ko na kilala at takot yung mga tambay don ke "lolo" Hanggang ngayong oras n to hindi ako makaget over. Takot ako. Siguro trauma na rin. Hayy... Behave n ko talga promise! D ko pa alam kung sasabihin ko yon ke mama at papa. KAse bka pagalitan ako.

THANK YOU LORD TALGA!
AT MARAMING SALAMAT PO MANG MAGNO FLORES!
GOD BLESS YOU PO AT SA PAMILYA NYO. HINDI MAN PO AKO MAKABAWI SAINYO, SI LORD N BAHALA SA BLESSINGS NYO
Dalhan ko kayo ng pancit dyan sa baranggay pag nagkapera! Hahah!